محفل رندان

سه شعر طنز

mahfelerendan — Sat, 24 May 2008 21:38:18 GMT

با مجلسیان

آنکه مجلس رفت باصدآب وتاب… قول ها می داد باشوروشتاب
دیدی آخرکردکارخودخراب.. گرازوپرسی چه گویددرجواب
کوفتش باد آن حقوق دولتی… وعده هایش بودمانندسراب
اعتمادملت ازاوسلب شد… چون تمام حرف هایش شدحباب
آنکه جای اوبه مجلس می رود… گل بکارد چون گلستان شباب
ای عزیزم گر به مجلس می روی …نیست مجلس جای چرت وجای خواب
ملتی چشم انتظار وعده هاست… پس عمل باید دراین کارصواب
یامکن با پیل بانان دوستی… یا اگر کردی به من مربوط نیست

کمال سام

رمز گنج

یک گدا دیدم شبی در سرسبَیل.... طفلکی رنج و مشقت می کشید

از برای اخذ پول از این وآن ....واقعاً بدجور زحمت می کشید

جامه و شلوار و کفشش مندرس... دست خود را باند پیچی کرده بود

لابلای ریش انبوهش شپش....موی را بدجور قیچی کرده بود

لنگ می زد ناله می فرمود که:... لشکری کور و کچل در خانه اند

نان خوران گشنه ام چون کفتران... چشم در راه پدر در لانه اند

آخر شب چون که فارغ شد زکار.... گفت با همکار خود با سوز و آه

دردل دارم هزاران مثنوی... گر که آن را نشنوی گویم به چاه

همسرم لامصب عین بولدوزر... می کند تخریب اموال مرا

بابت جراحی پوز ولبش... بد گرفته تازگی حال مرا

یک پسر دارم که رفته ونکوور.. تا بگیرد دکترای اقتصاد

حتم دارم تا بگیرد مدرکش.. می دهد داروندارم را به باد

دختری دارم مقیم انگلیس... زیر خرجش واقعاً زاییده ام

تا شود خانم برای خود کسی.... جد خود را پیش چشمم دیده ام

پنت هاوسی هم خریدم در دبی... جای آن نزدیکی برج العرب

بابتش افسوس مقروضم شدید... آمده از قسط آن جانم به لب

خانه ای دارم طرف های ونک.... آخرین قسطش اخیراً داده ام

از ونک تا انتهای سرسَبیل.... تا بیایم از نفس افتاده ام

با اضافه کار باید اندکی...اقتصادم را سروسامان دهم

از محل یاری همشهریان .....مشکلات خویش را پایان دهم

ماکسیمایی ناگهان ترمز گرفت.... شوفرش درب عقب را باز کرد

چون سوارش شد گدا ویراژ داد.... گوییا آن وقت شب پرواز کرد

مات شد «جاوید » و گفتا این چنین:... ای خوشا گنج بدون درد ورنج

گر گدایی ننگ می باشد ولی...می دهد دست گدایان رمز گنج

محمد جاوید

ای پول

ای پول ، چه هستی که ز عشقت همه مستند ؟

از جمله جهان ، غیر تو ، دل را بگسستنـــــــــــــد

یاران و رفیقـــــــــــــان همــــــــــه از یاد ببـــــــردند

عهد ابدی ، با رُخ زیبای تــــــــــــو بستنـــــــــــــــد

با غیر تو ، در کون و مکــــــــــــان ، کار ندارنــــــــد

محو رُخ تو ، والـــــــــه و شیــــــــــدای تو هستنـد

خوبان جهـــان را به کنــــــــــــاری بگــــــــــــــذارند

مــــــــــدح تو بگویند ، جمـــــــــــال تو پرستنـــــــد

یک عمـــــــــــــــر به امّید وصـــــــــــــــال تو دویدند

یک لحظه ، به راه طلـــــــــــب ، از پا ننشستنـــد

چون توبه نمودند کـــــــــه گِـــــرد تو نگـــــــــــردنـد

صد توبه ، به یک گوشه ی چشــــم تو شکستند

عیـــــــش از قدم توست ، عــــــــــزا در عَــــدَم تو

در عیش و عـــزا ، جمله ز عطـــــرت همه مستند

بیچـــــــــاره کسانی که به دام تو اسیــــــــــــــرند

خوشبخت کســــــــــــانی که ز دام تو برستنـــــد

نگین شیراز

مهمان

mahfelerendan — Thu, 10 Apr 2008 22:45:18 GMT

محمد جاوید

حقّ است گر بگریم چون ابر در بهاران// یا سینه چاک سازم روز ورود مهمان
از سنگ ناله خیزد از این مصیبتی که //آید برای بنده با مرگ هر زمستان
من نیز می خروشم همراه سنگ چون که// در سفره ام نباشد ماهی و مرغ بریان
یک بار سکته کردم از دست لشکری که// حمله نمود بر من از جانب سپاهان
یک بار دیگر از ترس دادی زدم غشیدم// وقتی یورش نمودند اقوامم از خراسان
دایی زاسفراین عمو زشهر مشهد// خاله زسبزوار و عمه زشهر قوچان
خوردند کنگری مفت، انداختند لنگر // چون در بهار شیراز کنگر بُود فراوان
از شدت ترافیک پشت در توالت// اقوام صف کشیدند با خاطری پریشان
امسال هم اگر که حمله برند بر من// کارم کشیده گردد حتماً به بند و زندان
چون در بساطم آهی پیدا نمی توان کرد// دزدی است از برایم راه علاج آسان
از مش حسین بقال یا کل حبیب نانوا // سرقت کنم برنج وسویا و روغن و نان
یا با گرفتن قرض از این و آن دوباره// مدیون شوم به کامبیز یا بردیا و پیمان
شیراز خیلی خوب است هنگام عید نوروز// اما اگر که باشی مهمان قوم و خویشان
مهمان حبیب حق است حرفت درست، اما// شرمنده ام به مولا خالی ست جیبم الان
راه نجات «جاوید» ،در رفتن و فرار است // رو کن به بندر عباس یا سوی شهر کرمان
******************************************************
خالو راشد انصاری

سیاسی /اقتصادی/ غنی سازی

ازمرحمت جناب عالی
من مانده ام و دو جيب خالي!

ازپل که خرت گذشت حتی
چرخی نزدی در این حوالی

ازموهبت اجاره مسکن
اندام همه شده خلالی!

یک عده برای خوردن نان
هرجابکنند (مایه خالی !)۱

دریای خزربه ما چه مربوط
شاعرتوچقدرخوش خیالی!

نفتی سر سفره ها نیامد۲
این بودطریق ماست مالی!؟

گرکل جهان به ماکندپشت
خوش باش چرا که هست عالی

آقای (هوگو)۳ سرش سلامت
بااونرسدبه ما ملالی!

ازبیت نهم به بعدبگذار
قدری بکنیم عشق وحالی

من سوخت هسته ای نخواهم
ای دوست تولااقل زغالی،

درمنقل خالی ام بریزان
تانشئه شوم دراین لیالی!

پروازکنم در اوج رویا
آسوده بدون قیل وقالی

سیراب شوم زجام عرفان
سرخوشتر از(احمدغزالی)۴

یک لحظه به جای( شیخ اشراق)۵
پاسخ بدهم به بی سئوالی!

عریان که شدم شبیه (طاهر)۶
خود را بزنم به لاابالی!

درمنطق( کشک) وکشک سابی
تحقیق کنم یکی دوسالی!

این مرد مجردجنوبی
سیم اش بنموده اتصالی!

سرسبزشودجنوب، ای کاش
ما را برسد زنی شمالی!

بانو به جنوب خواهی آمد

یا بنده بگیرم انتقالی؟!

پی نوشت

۱همان (...مالی) سابق

۲اشاره دارد به بحث آوردن نفت سرسفره های مردم که اتفاقا آورده شد

۳منظوردوست وبرادرعزیزوبزرگوارمان آقای( هوگو چاوس) است

۴احمدغزالی عارف وصاحب کتاب سوانح العشاق

۵و۶هم خودتان بگردید وپیدا کنید

بهاریه

mahfelerendan — Wed, 19 Mar 2008 21:11:18 GMT

پروین پورجوادی

هرچه به این مغز فشار آوردم تا از روی در و دیوار خیابانها،لابه لای ورقهای روزنامه ومجلات

حتی از میان برنامه های رادیو و تلویزیون مطلب خنده داری پیدا کند تا آن را بنویسم،نشد

که نشد!!

اولش راجع به بهار نوشتم . از طراوت و لطافت هوای بهاری و جیک جیک گنجشکها که میان

بوق کر کننده ی ماشینها گم می شد.نه، به درد نمی خورد!

بعد از خریدهای شب عید نوشتم .نخوردن دخل به خرج،گرانی وشلوغی بازار ، بالا رفتن قیمتها

وکوتاه آمدن آدمها .دادن بی موقع عیدی وپاداش به کارمندهای عیال وار وبی عیال. این یکی هم

خیلی نخ نما واز لمات افتاده بود.

می ماند دیوار بلند سیاست که قد کوتاه ما نمی رسید تا از آن بالا پشتش راببینیم ! ناچار از این

یکی هم گذشتم.

فکر کردم از دید وباز دید های عید بنویسم. میوه وشیرینی وآجیل خوردن به علاوه ی شام ونهار ،

دیدن اقوام دور ونزدیک بعد از یک سال و هکذا دیدن فرش و مبل و صندلی وکریستالهای وای چه

قشنگ؟!

خنده های زورکی تعریف و تعارفهای راست و دروغ ، آمدن رونق ورفتن صفا و داشتن همه جور

به جز محبت!!

باز هم که قصه دراز شد وگیج شدم که اینها کجایش خنده دار است؟ بالاخره به این نتیجه رسیدم

که از خیر نوشتن بگذرم .اما مگر می شد؟ این بود، که این اباطیل درآمد.

.....................................
محمد جاوید

«هزار و سیصد و هشتاد و هفته»
بگیراین موش را تا در نرفته
الهی شاد باشی و سلامت
تمام مدت پنجا (ه) و دوهفته
.............................
علی اصغر کمالدار

همـه تقصیـر ایـن عیـد سعیـد است کـه لـرزان پیکـرم ماننـد بیـد است

پــرستــوجــان نگــو آمــد بهــاران بـرای من غم انگیز این نوید است

از آن رو می هـراسـم بنده از عیـد که اسکـن تـوی جیبم ناپـدیـد است

بگــو بــاشد بلا ایــن عیــد نــوروز نگـو جشن و نگــو عید سعید است

عیال و مهوش وشیریـن به یک سو زیک سونازنین یک سووحید است

دم عیــدی بــه مـن هـر یک بگویـد بیـا بـابـا کنـون وقـت خـریــد است

یکـی خـواهــد ز مـن کفش و لباسی یکی در فکـر مـدهــای جدیـد است

ولـی بـــا ایـــن گـــرانـــی و تــورم خـریــد از بهـر اینجـانب بعید است

خوشــا آنکـس کــه دارد پــول کافی بــه نــزد اهـل بیتش روسفیـد است

گـــرانـی شـــادی عیـــدم گـــرفتـــه دلـم بیــزار از ایــن غول پلید است

«غمینـــا» عـــاملان ایـــن گـــرانی بسی ظالم تـراز شمـر و یـزید است

چند طنز جدید

mahfelerendan — Sat, 15 Mar 2008 20:42:25 GMT

محمد جاوید

بیا تا برویم

موسم گشت و گذر هست بیا تا برویم.... تا که بنزین سفر هست بیا تا برویم
چون که از جانب اقوام در این تعطیلات.... باز امکان خطر هست بیا تا برویم
باز امسال برای جُل و آوار شدن .... خانه ها تحت نظر هست بیا تا برویم
گرچه در راه خطر هاست ولی ماندن تو.... باعث خون جگر هست بیا تا برویم
گر شبیخون بزند خاله ویا عمه قزی.... ماندنت عین ضررهست بیا تا برویم
حال و مالت زشبیخون همه محفوظ شوند..... این سفر سکۀ زر هست بیا تا برویم
گر که خواهی بگریزی زبلای شب عید..... چاره اش رفتن ِ در (1) هست بیا تا برویم
گرچه صد لیتر تو را تا ده بالا ببرد.... باز هم مانع شر هست بیا تا برویم
راحت از فکر هتل باش که درآبادی ..... دشت ، یا کوه وکمر هست بیا تا برویم
چادری باید و پیک نیکی ویک زیرانداز..... فکرکن سیزده بدر هست بیا تا برویم
کوه و صحرا و درو دشت و بیابان خدا ..... مایۀ حض بصر هست بیا تا برویم
گفت« جاوید » به همسر که بلای امسال.... گوییا عمه قمر هست بیا تا برویم
لیک افسوس زنش گفت که گاوت زایید ..... عمه جانت پس در هست، مبارک باشد

1: رفتن ِ در = همان در رفتن خودمان است
....................................
علی اصغر کمالدار

خوش به حال ......

خـوش بـه حال هـر کسـی ایـرانیه وضعـش الحـق عــالـی و نــورانیـه

مشکل و دردی نــدارد چــونکه او هــرچــه خـواهــد مفتـی و مجـانیـه

غــرق بــاشــد در رفــاه و راحتی کی دچـــار بـــی ســـر و سـامـانیـه

خــرّم و شــاداب بـاشـد از خوشی عیـــن سیـــب تـــازه ی لبنـــانیـه

حظ کنـد هـر کس نگاهـش می کند بسکــه نـــاز و خـوشگل و مامانیـه

هیــچ فـــرقـی هــم نبــاشـد بیـن او گــر کــه شهــرستــانی یــا تهرانیـه

خوش به حالش می شودخیلی زیاد ایــــن همـــه از دولــــت ارزانیـه

ســالمنــدش خــوب مــانـده گوئیـا قــالـی پـــا خـــورده ی کــرمــانیـه

شب گـرسنـه کی نهد سر بر زمین او کجـــا ؛ محتـــاج لقمــه نـــانیـه

دارد او چـون خانه و ماشین و کار کـی تــو فکـــر شغـــل یـا اسکانیـه

هـم بـرایش هسـت تحصیل رایگان هــم کــه مفــتی خدمت درمــانیـه

اشکهایش جملـه باشـد اشک شوق ابـــر چشمـــانــش اگــــر بـــارانیـه

مــن نمی دانــم کدامیــن شیـر پاک خــورده گــویــد وضع او بحـرانیـه

آنکـه گفتـا : وضع ایرانی بـد است جملــه اظهــاراتـش از نــــادانیـه

دشمنش بــاشــد که اکنون اینچنین روزگـــارش تیـــره و ظلمــانیـه

چـون گرفتاری ندارد؛ای «غمین» خنـده رو و شـــاد هــر ایــرانیـه

چند کار جدید از محفل نشینان

mahfelerendan — Sat, 23 Feb 2008 20:16:40 GMT

کمال سام

دولطیفه

شوهر به زن:بگوببینم کجا میخوای بری؟
زن: به جهنم
شوهر:خوب سری هم به مادرت بزن!!

رئیس به کارمند: آقاچنددقیقه جای من بشین تابرگردم.پس ازدقایقی رئیس بر می گردد همین که می خواهد وارد اتاق کارش شود کارمند بادی در گلو
می اندازد:آقا اول دربزنید وبعدواردشوید!!

گفتگوی دزدوگدا

بگفتا دزدروزی باگدایی... که ای مسکین در این محنت چرایی
شب و روزت ندارد فرق با هم… چطوری قلکت را پر نمایی
نداری جرات ای بدبخت چون من… که مال مفتخور هاراربایی
کدا کفتش تمنا دارم ای دزد…. که چندر غاز ما را هی نپایی
ندارد دردسر نان خوردن من…. نه ترسی از سر و نه از صدایی
شوم قانع به ماهی صد هزاری..... ولی من ظاهر و تو در خفایی
شنیدش دزد و گفت ای وای بر من…. چه شغل راحتی باشد گدایی

علی اصغر کمالدار

وضع زمانه

ز حــال و وضـع ایــن دورو زمـانه ســرایــم طنــز هـایی شاعـرانــه

شــوم خشـنــود گــر جـایــی ببیـنــم کــه یـک مـؤمن بـخـنـدد شـادمانه

ز بـیـــداد گـــرانی هـــا بگـــویــــم ز ارزانـی نـبـیـنـم چـون نـشـانـه

گـــرانــی از ســر عـاشـق پـرانــده نـــوا و نغـمـه هــای عــاشـقـــانـه

یـکـی کــاســب بـرای جـنـسـهایـش کــند تـعـییـن نــرخی خـود ســرانه

بــرای مــشــتــری دارد کــلاهــی گــذارد بـــر ســـر او مــاهـــرانـه

به او قالـب کـنـد جـنــس گــران را زنــد آن بـیـنوا هــر چـنـد چــانـه

بگودرغیراین صورت چـه جـوری بـه حـج و مـکه مـی گردد روانه؟!

مشـو دلـخور تـواز مـن کاسـب آقا اگـــر گـفـتــم کــلامــی صــادقـانـه

گران گردیده چون پیف پاف وامشی مگس بشکـن زنـان خـوانـد تـرانه

شـوی بـیـمار اگر چون نیسـت دارو اجـل فوری خـودش را می رسـانه

مـبـر نـسـخــه بــه داروخـانه جـانـا کـه تـحویلت دهــد عـذر و بـهانــه

چو بی پولی مشو بیمار ای دوسـت کــه دکـتـر ویـژه مــسـتـکــبرانـه

بـگـویـم بـیـن یـک دارا و نــادار تــفــاوت از زمــیـن تا آســمـانــه

خوراک اغنیا مــرغ است و ماهـی غــذای مـا ولـیـکـن خـرده نـانـــه

بــرد گــور آرزوی زن گــرفـــتــن جــوانی که نــدارد شغــل و خانـه

الا رانــنـده آهـــســته بــزن بـــوق کـه مستأجر تو کارتن کــرده لانـه

پـســر کــرده رهــا تـحـصیــل امـا به نهـضـت می رود بی بی شبـانه

لیسانسه ول معـطل مانـده در شـهـر تـــو روســتا طـفـلـکی گله چرانه

اگـر باشـد کـسی بـی پـول و پارتـی دگـر بـا چـه امــیدی زنـده مـانــه

سرت را گـر کـنـد دلاک اصــلاح تــمـام جـیـب هایـت مــی تـکـانــه

به تو تبریک می گویم کچـل خـان که نه اصلاح سر خـواهی نه شانه

به آن که خشتـکـش گردیـده پــاره نگـو شـلـوار بـخــر کـی می توانه

نـدارد چـونـکـه او شـلـوار سـالـم نـیایـد طـفـلـکی بــیـرون ز خـانـه

بـدا بـر حـال شـخـص کـم در آمـد به سـختـی زنـدگــی را بـگـذرانــه

قـدش بـیـچـاره از بــار گــرانــی کـج و کـولـه شــده مـثـل کـمــانــه

کوپن در دست هر سو می رود او چـو مـرغـی کـه رود دنـبـال دانـه

ز بس آن بینوا ایـستـاد در صـف عــلــف زد زیــر پــای وی جـوانه

بنــالــد بــی زبــان و هی بگویـــد کــجــا رفــتـی حـقـــوق مـاهــیـانـه

«غمینا»حرص وجوش کمتری خور اگــرنــه مـی روی دیـوانــه خـانـه

محمد جاوید

بوسه های پنهانی

ساقيا بده جامي زان شراب روحاني
تا دمي برآسايم زين حجاب ظلماني (شیخ بهایی)

ساقیا بنه دامی در مسیرجانانی
تا مچ طرف گیری وقت بوس ِ پنهانی
چون که او کند حاشا بی دلیل و بی مدرک
گرچه رد پای بوس مانده برلب مانی
بوسه های پنهانی ،ماندگار اصلاً نیست
می رود به در فوراً مثل بند تنبانی
آن که می دهد پنهان بوسه ای به تو ، حتماً
می دهد به شهلا هم بوسه های شیطانی
گر که روی لبهایش کنتوری شود منصوب
می رسد به صد بوسه در شب زمستانی
یک عدد از آن توست ، باقی اش نمی دانی
مال شهره ای باشد یا از آن تورانی؟
ساکنان قلب او یک نـَه بلکه بیش از صد
پول پیش لازم نیست می دهد به ارزانی
می رود طرف با تو سینما و کافی شاپ
می خورد ولی با او مخفیانه یک رانی
ول کن از همین امروز یار بی وفایی که
می دهد به این و آن بوسه های مجانی
گفت ساقی ای «جاوید » بی خیال مانی باش
کن عطا به ما امشب بوسه های پنهانی؟
آن چه را عوض دارد شکوه را مجالی نیست
می دهد اگر صد تا ، می دهم هزارانی

کاریکلماتور

mahfelerendan — Sat, 09 Feb 2008 20:31:18 GMT

چند کاریکلماتور از خانم زهره ابو قداره

"تنها یک رنگیش جفت کفش هایش بود!

"اسباب بازی او احساسات این وآن بود!

"پر پروازش که شکست چه رهایی ،چه اسارت !

"به مانعی که سر راهش سبز شد آب نداد.

"چون نمی توانست دندان روی جگر بگذارد ،جگر رابه دندان گرفت!

"لامپ به جرم عدم صرفه جویی از سقف آویزان شد!

مطالب رندانه

mahfelerendan — Tue, 05 Feb 2008 20:47:18 GMT

محمد جاوید

به پسرم

من غم نان دارم و تو مشکلات خوردنش...من به فکر کسب روزی تو به فکر بردنش

روز و شب در زیر بار زندگی زایش زمن... گردش و تفریح از تو سلب آسایش زمن

خوردن و نوشیدن از تو حرص خوردن مال من... من پی یک لقمه نان تو در پی اموال من

کلّه ام از فکر کردن طاس شد همچون کدو... تو ولی هرروز فکر دادن حالت به مو

پختن و شستن ، تر و خشک تو مال مادرت... فکر تو اما زپل راندن به هرجوری خرت

مشکلات زندگی ، بیدار خوابی ها زمن.... تو ولی در خواب خوش مشغول گپ با نسترن

امروفرمایش زتواجرای فرمایش زمن....از خرید کفش تا لب تاپ و کیف و پیرهن

پول تو جیبی برای رفتن پارتی زمن..... زحمت رقصیدن از تو با سحر یا یاسمن

پشّه گر نیشت زند گردد کلاس ودرس ول....من ولی مشغول کارم با تب بالای چل

خرج تحصیلت زمن از تو همه ساله رَدی.... نه به درست شوق داری نه به یک کار یـَدی

خندۀ «جاوید» اما تلخ باشد ای پسر..... آن زمانی که پسرجانت شود مثل پدر

گرچه مایل نیستم حتی رود خاری به پات.... لیک از این دانه حاصل خار می باشد برات

..........................................
علی اصغر کمالدار

«(( پاچه خوار ))»

آنکه دائم پـاچـه خـواری می کند هیچ می داند چه کاری می کند؟

خاک بر سر؛عزت خود را بدل با زبان بازی به خواری می کند

«(( یار من ... ))»

یار من کمتر به من سر می زند دل بـــرایش دائمـــاً پــر می زند

در ؛صـدا کـرد و دویـدم پشت در دیــدم امــا یــک گــدا در می زند

«(( برای خوردن ))»

خـوش بــه حـال مـا و بر امثال ما گشنـگی زیــرا نگیـــرد حال ما

گــر غــذایی نیست؛نوش جان کنیم غصه باشد، تــوی دست و بال ما

...........................................
زهره ابوقداره

توجیه

عزیزم
یکی قد کوتاهه یکی قد بلند
یکی بی پوله یکی پولدار
یکی کچله یکی مودار
یکی بی کلاسه یکی باکلاس
یکی بدقیافه یکی خوشقیافه
یکی بی سواده یکی با سواد
یکی پیاده است یکی سواره
چون می گن برای هر نیتی باید اول دیگران را در نظر گرفت بعد خود را پس اولیها پیشکش تو ، دومی ها مال من!!
......................

رحیم پیمان

پشیمان

من پشیمانم از اینکه یک عدد شوهر شدم

چون که اول چاق بودم بعدها لاغر شدم

کاش از اول بله گفتن از زبانم رفته بود

من ندانستم سر سفره چگونه خر شدم

قبل از این من آتشی بودم چنان سوزان و گرم

لیک بعداً سرد چون تلی زخاکستر شدم

عاقلان گفتند اگر زن گیرد عاقل می شود

من نگشتم عاقل و برعکس هم خل تر شدم

سابق ارباب خودم می بودم و آقای خود

زن گرفتم پس برای همسرم نوکر شدم

یک سر پر شور ما را بود و صد سودا در آن

این طرف همسر گرفتم آن طرف بی سر شدم

گوشهایم تیز بود و هر صدایی می شنید

حال بعد از ازدواج از هردوگوشم کر شدم

گرچه می دانم که خود کردم،مرا تدبیر نیست

من غلط کردم خدایا ، زانکه یک شوهر شدم

اینجا بالای شهر است

mahfelerendan — Fri, 18 Jan 2008 21:26:10 GMT

پروین پورجوادی

اینجا بالای شهر است. درختهای بیدو چنارو افرا سردرسر یکدیگرگوش به نجوای باد سپرده اندکه برگهایشان راازشاخه جدا می کندورقصان توی پیاده رو و باغچه کنار آن -می اندازد و باغچه آه باغچه، باعلفهای درازپر است از قوطیهای نوشابه، پاکت چیپس ،و ظرفهای یکبار مصرف پیتزا.
آن گوشه گربه خوشبخت بالا شهری شکم می چراند،صدای پایی اورا از جاپراند دوید به طرف در میله ایی زنگ زده ایی که باپلاستیک پوشانده شده بود و مگرمی توانست از آن زیر رد بشود؟!
چاله ها زیر پا اینجا وآنجا در این پیاده رو هفتاد و هفت رنگ که کاشیهایش انگار – خمپاره خورده اند دهان باز کرده اند. و از میان این شکسته های بی شکل و شمایل ، در کنار خانه ای یک طبقه تیر آهنهایی روییده بلندتر از بلندترین درختهای خیابان! در این باغهای تیر آهنی حتما آدمهای خوشبختی قرار است بیایند و زندگی کنند؟!! زیر شیر آبی مردی افغانی کتری سیاهی را آب می کند.بند رختی دراز وبچه ایی که- شاید یکی از شش بچه باشد. نگهبان است یا صاحب خانه؟؟ اینجابالای شهر است. درختهای بید وچنار وافرا..

چند کار تازه از محفل نشینان

mahfelerendan — Sat, 12 Jan 2008 22:15:18 GMT

پروین پورجوادی

آسانسور

آسانسور تیمارستان بزرگ بود وشلوغ .زنی بابغل دستی اش پچ پچ می کرد. چسبیده به آنها چند نفریبلند بلند حرف می زدندومی خندیدند. آن گوشه خانمی داشت خودش راتوی دیواره آسانسورکه یک روز استیل براقی بوده وحالا شده بود حلبی قلپ قلپ برانداز می کرد. خانم نگاه خریدارانه اییبه خودش انداخت پشت چشمی نازک کردوانگار خجالت کشیده باشد روسریش راجلوکشیدوایستاد.

کناردربزرگ زیر ردیف دکمه ها پیرمرد آسانسور چی روی چهارپایه ی چرمی که آنهم روزگاری
نونوار بود نشسته بود. گاهی سرش رابلند می کرد:نگاهی به آنها می انداخت گوشهایش راتیز می کردتاچیزی ازآن همهمه بشنود. اماگوشها هم کند شده بود ومثل درودیوارو کرسی زیرپایش کهنهزنی باصدای ریز گفت :چه بوی خوبی می آد!
زن دیگری باصدای نکره جواب داد:بوی پلو می آد با خورش سبزی !
آسانسور چی پیر گفت همین پیش پای شما غذاروبردن بالا
یکدفعه همه باهم گفتند بردند بالا وپیرمرد جوابش راکش داد: ب----له
خانم پشت چشم نازکی لوس شد:اه خوب یکی ازاون دکمه هاروفشار بده زودتر برسیم.
پیری دستش راروی دکمه های آسانسور کشید. آسانسور ایستادودربزرگش باز شد. زنی باروپوشسفیدسرش راانداخت زیروآمد تو سرراکه بلند کرد چشمهایش گرد شد خواست برگرددبیرون امادر بسته شد.زن روپوش سفید چسبید به کرسی آسانسور چی تاآنجا که می توانست خودشراجمع کردو زل زد به کف پوشهای چرک مرده وسوراخ سوراخ کف آسانسور.
همه ساکت بودند وزن رانگاه می کردند آسانسور کمی لرزید زن بیشتر خودش راجمع کرد اماازآن
که بود کوچکتر نمی شدیکی سرکردتوی گوش دیگری وپچ پچی کرد.زن روپوش سفیدسر رابه سرعت بلند کرد ولی فرصت نگاه کردن را به خودش نداد دست گذاشت روی یکی از دکمه های آسانسورپیرمردگفت مگهنمی ری طبقه سوم ؟زن آب دهانش راقورت داد:نه!.
آسانسور که ایستادروپوش سفیدآمد بدود بیرون که پایش گیر کرد پشت میله ی کرسی وسکندریخورد.درکه بسته شد همه پکی زدند زیر خنده وباهم گفتند عجب زن دیوونه ایی!!!

.....................................

روح الله کرهانی

کلکسیون ِ .........

با لبخندی پیروزمندانهکلکسیون پروانه هایش را که بسیاراستادانه

تهیه شده بود ، نشانم داد .زیبا بودند ، زیبا و دوست داشتنی . مخصوصآ

دوتااز آن ها واقعآزیبا بودند. " پروانه اصالت " ، نوزده ساله و" پروانه

شرافت" ، بیست ساله.

.....................................
محمد جاوید

حلال مشکلات

پول من جن و تو بسم الله... انتَ محبوب و انَأ شیدا
می دوی و من به دنبالت.... هرچه می آیم تو ناپیدا
سرعتت اندازۀ نور است...سرعتم چون لاک پشت امّا
از تراول عقده ها دارم .... چون نمی آید به پیش ما
بانک بیت العشق می باشد.... گاوصندوقش عجب زیبا
ای کلید حل هر مشکل..... کی گشایی مای پروبلم *را؟
صاحبت با اعتبار تو .... می فروشد فخر بر دنیا
بی تو انسان پوچ و بی معنا ست....با تو اما قدّ ِ یک دریا
بی تو هرکس را گدا گویند.... با تو امّا می شود دارا
با تو هر عفریته ای خوشگل.... بی تو هر زیبا ، دراکولا
گل نسا تا با تو پیمان بست.... نام خود را می کند مینا
مش غضنفر می شود کامبیز.... کل تقی نامش شود پویا
گر به روی سنگت اندازند.... راه می افتد بدون پا
یک نفر از درد دوریت.... رفته از دیوارها بالا
دیگری از عشق روی تو....کرده در بند اوین مأوا
طفلکی شهرام دیدی شد.... عاقبت از عشق تو رسوا؟
گفت با « جاوید» دانایی.... ترمزت یک دم بکش آقا
آن چه را گفتی قبول امّا.... می دهم پندی تو را حالا
گرچه بالا می رود هرچیز.... همره این دلبر رعنا
معرفت اما نخواهد رفت...... لاجرم همراه او بالا
گفتمش حرفت درست امّا .... گوش کن این نکته را جانا
معده ام وقتی پر از خالی ست.... معرفت کیلوی چن بابا؟
معذرت از اینکه بالاجبار..... چند من چن شد در این دعوا

My problem*

علی اصغر کمالدار

کالباسی که شاعر بود

مــرا کالباس بی جان آفریدند

نـه مشکل خیلی آسان آفریدند

خری را سر بریدند و قاچاقی

مـرا از گوشت ایشان آفریدند

.....................................................
سید مهدی پیروی نژاد

اتوبوس به ایستگاه نزدیک میشه و خانمی شروع می کنه به زنگ زدن!

راننده روبه مسافر میکنه ومیگه:بابا جون فهمیدم ،نمیخواد یه ده باری زنگ بزنی!

خانم گفت:اگه زنگ نزنم پس چی کارکنم؟!

راننده: smsبده!

.....................................................